Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

τα παιδιά του πολέμου...

Βρισκόμαστε στο 1947. Στο λιμάνι της Αλεξ/πολης, συγκεκριμένα στην προκυμαία (πίσω διακρίνεται κι ο φάρος), στοιβάζονται δεκάδες ορφανά παιδιά (αλλά και φτωχά παιδιά που αδυνατούν να τα θρέψουν οι γονείς τους) για να ταξιδέψουν στην Ερμούπολη της Σύρου, στις ειδικές παιδουπόλεις που δημιουργήθηκαν στο νησί για να φιλοξενήσουν τα αθώα θύματα του αδελφοκτόνου εμφυλίου. Χιλιάδες τραγικές ιστορίες γράφτηκαν εκείνην την περίοδο. Αν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της καταστροφής και του πόνου εκείνης της περιόδου (΄40-΄49), θα τρομάξουμε.
Η Ελλάδα κυριολεκτικά γονάτισε και ισοπεδώθηκε σε όλους τους τομείς. Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά στην μετέπειτα πορεία μας, αν δεν περνούσαμε αυτήν την ολέθρια μπόρα. Αν και η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες μπόρες, η συγκεκριμένη περίοδος ήταν ζωτικής σημασίας γιατί όλα τα κράτη, αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, άρχισαν να αναδιοργανώνονται ενώ εμείς μπλεκόμασταν σε ακόμα πιό αιματηρές περιπέτειες. Μία τραγική  παράμετρος εκείνης της εποχής ήταν και τα δεκάδες χιλιάδες ορφανά και φτωχά παιδάκια, όπως αυτά της φωτογραφίας, τα οποία έφευγαν σε παιδουπόλεις  (πολλά στέλνονταν και στο εξωτερικό) για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τα περισσότερα από αυτά δεν ξαναγύρισαν ποτέ. Είτε ρίζωσαν αλλού, είτε υιοθετήθηκαν, είτε (ελάχιστα) απεβίωσαν από τις κακουχίες.  Ελάχιστα επέστρεψαν στα μέρη μας. Το πλακάτ που κρατά ένα παιδί αναγράφει χαρακτηριστικά: "Χριστέ μου Σε παρακαλώ να μας προστατεύσεις, να μας κάνεις καλούς Χριστιανούς, να δώσεις ειρήνη στο Έθνος μας και να μας αξιώσεις να γυρίσουμε ξανά στους αγαπημένους μας γονείς".  Πολλά από αυτά δεν αξιώθηκαν να γυρίσουν ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου